تعداد زیادی از مردم هندوستان بخاطر وجود ید شیمیایی در آب ها فوت کردند

ید شیمیایی اولین بار توسط بارنارد کورتوا، شیمیدان فرانسوی در سال 1811 در حین استخراج پتاسیم و سدیم از خاکستر جلبک دریایی کشف شد. هنگامی که او به طور تصادفی اسید سولفوریک را اضافه کرد، یک ابر بنفش رنگ از این جرم پدید آمد. گاز حاصل به کریستال‌های تیره متراکم شد اولین مشاهده ید جامد.

ید عنصری خطرناک نیست، اگرچه قرار گرفتن در معرض طولانی مدت می تواند باعث تحریک در ریه ها و چشم ها شود. از سوی دیگر، ید 131 یک رادیونوکلئوتید با عمر طولانی است که در سلاح‌های هسته‌ای استفاده می‌شود و خطر ابتلا به سرطان و سایر بیماری‌های مرتبط با تیروئید را افزایش می‌دهد.

ید را می توان به صورت موضعی به شکل مایع برای کمک به درمان و پیشگیری از عفونت استفاده کرد. با از بین بردن باکتری ها در بریدگی ها و خراش های خفیف و اطراف آن عمل می کند. ید موضعی نباید در نوزادان تازه متولد شده استفاده شود. همچنین نباید برای بریدگی عمیق، گزش حیوانات یا سوختگی استفاده شود.

گاهی اوقات گواتر به عنوان پاسخ مستقیم به کمبود ید ایجاد می شود. این شایع ترین علت گواتر در سرتاسر جهان است، اگرچه در ایالات متحده و سایر کشورهایی که به غذاهای غنی از ید دسترسی دارند، شایع نیست. گواتر ناشی از ید ممکن است با افزودن غذاها یا مکمل های غنی از ید در رژیم غذایی معکوس شود.

پزشک شما ممکن است نوع خاصی از ید به نام ید رادیواکتیو را برای درمان پرکاری غده تیروئید توصیه کند. این دارو که ید رادیویی نیز نامیده می شود، از راه دهان مصرف می شود. برای از بین بردن سلول های اضافی تیروئید برای کمک به کاهش مقادیر بیش از حد هورمون تیروئید استفاده می شود.

خطر ید رادیواکتیو این است که می تواند سلول های تیروئید زیادی را از بین ببرد. این می تواند میزان تولید هورمون را کاهش دهد و منجر به کم کاری تیروئید شود. به همین دلیل، ید رادیواکتیو معمولا تنها پس از شکست داروهای ضد تیروئید توصیه می شود.

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.